கட்டிலில் கலையொன்று

தொட்டிலில் கிடந்த பிண்டமொன்று
கட்டிலில் கதறுது கைக்காசுக்கு

என் பூஜை அறை கலைத்தேவதை
பிண்டமென்றேன் உன்னை

உடல் மட்டுமே விலை போகிறது
ஆன்மா தூய்மைபடுகிறது
புறக்கண் கொண்டு
உடல் தீண்டப்போவதில்லை
உன் அகம் தீண்டி
புறம் தள்ளி புனிதம் காணவே
பிண்டமென்றேன் உன்னை

அந்தப்பிரசவம்
வாடகைமுக தரிசிப்பில்
கலைமகள் என்ற உலகம்
இந்தப்பிரசவத்தில்
மெய்யுடல் காணாது
விலைமகள் என்கிறது

மஞ்சள் நீராட்டில் நனை உடல்
பூப்பெய்தி தொட்ட நாணம்
சடங்குகளில் வளர்த்த கட்டுப்பாடு
அத்தனையும் விலைபோகிறது
அந்த முதல் சந்தையில்
இருந்தும் உன் கற்பு மட்டும்
போலிப்புன்னகையில் புதுமையடைகிறது

தினம் தினம் எச்சில்கள்
தேநீர் கோப்பைகள் எழுதுகிறது
உடையும் வரை தேயப்போவது
உவமைகள் அற்ற உடல்களே
உன் உடலுக்கு உவமை தரப்போவதில்லை
உனக்கென்ற நாமம் உடலுக்கில்லை
நீ துய்மையானவள் புனிதப்பட்டவள்

எரிகின்ற மேடையில் தூக்கிப்போட்டும்
தீயில் தினம் வதைத்தெடுத்தும்
சாம்பலாகும் முடிவுமட்டும் உனக்கில்லாமல்
விலைபேசி எரிகிறது உன்னுடல்
மரணித்தும் வாழவைத்து
இறந்தும் உயிர்த்து
இறை விஞ்சி உயிர் சுமக்கிறது உன் உடல்

வருகிறார்கள் ரிஷிகள்
பிரம்மரிஷி ஆசைகளோடு?
முன்னே வருவது முற்றும் துறந்தவர்
கையில் எதற்கு வெண்கலப் பாத்திரம்
பின்னோடு யார் கவிஞனா?
கனவுகளோடு வாழ்பவன் நீ தானோ?

கட்டிலோடு ஆசை காமனோடு கரைகிறதே
ஆசையழித்த நீ பிரம்மரிஷி
கற்பும் ஆன்மாவும் உனக்கென கொண்டு
முற்றும் துறந்த நீ முனி
மெய்யழித்து நிஜம் புதைத்து
கனவோடு வாழ்வதால் நீ கவிஞன்

காணவில்லை மறையவில்லை
இருட்டோடு நிர்வாணம்
கருப்பில் தன்மானம்
கட்டிலில் கிடப்பது தவம்
இறந்த உடலை நுகர்கிறது
ஆயிரம் புழுக்கள்
கட்டியணைப்பது உயர்தினையல்ல
நித்தம் அறுவடைசெய்த அஃறிணை

இதயம் மட்டும் அழுகிறதே
உன் ஒவ்வொரு புன்னகையிலும்

நீ போதனைகளுக்காக பிறந்தவள்
புத்தன் வழியில் புனிதம் பெற்றவள்
ஜேசுவோடு பாவம் சுமப்பவள்
பிற மகிழ்ச்சியில் உயிரிழந்தவள்
இறைவனுக்கு ஏது இதயம்?

வார்த்தைகள் சுடும் உன்னை
வாழ்க்கை உனக்கேது

நீ வாழும்போதே ஆன்மாவனவள்
வளரும்போது உடல் கொன்றவள்
தொடுதலில் உன்னை அழித்தவள்
தீண்டலில் தற்கொலை செய்தவள்

வாடகை உடல் உனக்கெதற்கு
சரீர கடன் உலகிலேயே தீர்த்தவள்

நீ நீயாகிறாய்
தினம் கொட்டிவிட்ட உன் உணர்வழித்து
நாளோடு உடல் தின்று
பிரபஞ்சம் அடங்காத பிரபஞ்சம்
உனக்குள் வைத்து
மனிதம் மரணித்து.....